2025 69 september Tortoli Sardinië

Wellicht is het toeval, maar onze 69e ruil begon wel heel spectaculair. Na een lange reis door Duitsland en Zwitserland kwamen wij uiteindelijk in Noord- Italië. Vlak over de grens hebben wij enkele jaren geleden al eens in een goed hotel geslapen. Maar helaas we reden de afrit voorbij. Bij de volgende afrit maar een ander hotel gezocht via Booking.com. Het dream hotel paste wel in ons budget. Daar aangekomen, was het wel een beetje vreemd, dat de man aan de balie niet achter zijn beschermend glas willen komen. We mochten de auto direct voor de deur van onze kamer zetten. Na het openen van de deur, dachten we hé???? Een groot rond bed met allemaal spiegels aan de muren inclusief het plafond. In de badkamer werd ons vermoeden bevestigd, dit is een “hoerenkamer”. Maar goed het werd al donker en we waren te moe om verder te rijden. We hebben de deur maar goed op slot gedaan, we hadden gelukkig Eva bij ons als bewaking. Gelukkig konden we ’s ochtends bij het ontbijt zien, dat er ook nog gezinnen met kinderen die nacht waren blijven slapen.

Na een enerverende bootreis van Genua naar Porto Torres in Noord Sardinië konden we snel doorrijden naar Olmeda, op zoek naar een blauw “Tiny House”. We konden het niet eerst niet vinden omdat de doorgegeven GPS coördinaten verkeerd waren vermeld, maar uiteindelijk vonden we toch de goede witte poort. Na een gezellig welkom door Mattia konden we het huisje verkennen, daar waren we snel mee klaar. De omgeving was heel bijzonder midden in een uitgestrekte boomgaard met palmen, olijven, pruimen en heel veel andere vruchten. Een aparte vermelding moet ik nog noemen de lekkere douche aan de buitenmuur, achter 2 oude klapdeurtjes konden we prima douchen in de buitenlucht. Het dorpje Olmeda was zelf niet zo bijzonder, met uitzondering van een trattoria Amentos.

Woensdag 17 september vertrekken we naar ons 2e plekje voor deze vakantie, een villa in Tortoli. Als we onderweg zijn krijgen we een berichtje van Donatella, ze nodigt ons uit voor een kleine “pranzo- brunch”. Ze wil ons heel graag zien. Aller hartelijkst worden we door haar en Sebastiano ontvangen. Na de koffie en heel veel zoetigheden, vertrekken we met zijn allen naar een visrestaurant in Arbatax. Met het uitzicht op de rode rotsen, de haven en de blauwe spiegelende zee vliegt de tijd om. Een kleine pranzo is dus gewoon een lunch met 4 gangen. Daarna gaan we op weg naar onze bestemming in Tortoli. Gelukkig vinden we snel de goede groene of was het toch blauwe poort. Met een telefoontje naar Elena start de kennismaking van onze gastvrouw. We kunnen onze ogen niet geloven, zo’n mooie plek. Een villa gebouwd tegen de rotsen met uitzicht over de spiegelende zee. De tuin heeft een veelheid aan prachtige bomen en struiken. Gelukkig is het terrein helemaal afgezet, dus Eva kan vrij rondlopen. Als extraatje zien we een moederpoes met 4 heel schattige poesjes. Elena vertelde bij de rondleiding dat wij vlakbij toegang tot een privé strand hebben. Daar maken we graag gebruik van. Als Eva haar eerste duik in het water heeft genomen, komt er al snel een strandwacht naar ons toegelopen, het is niet toegestaan dat honden het water ingaan.

Ondanks dat we al diverse keren op Sardinie zijn geweest, blijft het landschap en vooral de kleine dorpen in de bergen boeien. Een uitstap naar Ulaisai, Jerzu, Santa Maria Navarese, Baunei bieden onze fantastische uitzichten en een leuke inkijk op het dorpse leven. Een bezoek aan zo’n dorp is heel leuk, maar soms moet je op de terugweg door hele smalle straatjes. Die oude straatjes zijn geschikt als ezelpad of een Fiat Panda 4×4, maar onze auto is daarvoor eigenlijk te groot. Met enig geluk kunnen we de spiegels inklappen, en god zegene de greep met een onoverzichtelijke steile afdaling, maar dan komen toch we zonder krassen in de lak weer op een begaanbare weg. Uiteraard brengen we een bezoek aan Arbatax met zijn mooie rode rotsen en natuurlijk Tortoli.

Om Eva toch in zee te kunnen laten, zoeken we naar een strand waar ze wel lekker in het water mag. Gelukkig is er zo’n strand aan de achterzijde van het vliegveld Tortoli. Lekker een aantal keren met haar kont in het water en daarna weer rollebollen in het strand. Helaas begint het de laatste week steeds harder te waaien en kunnen we niet meer naar het strand.

De grote barbecue op het terras nodigt uit om er tot in de late uurtjes een lekker kippetje of een visje op te bakken. Meestal in gezelschap van de familie poes. Een van onze laatste dagen maken we een uitstap met Donatella en Sebastiano naar een tuincentrum in Bari Sardo. We kunnen onze ogen niet geloven zoveel mooie planten en bomen als ze daar hebben. Wij krijgen als afscheidskado van Donatella en Sebastiano een mooie olijfboom en palmboom. ’s Avonds zijn we nog even met hen naar het strand van Bari Sardo geweest, maar de koude Mistral wind is niet aangenaam. We zoeken maar snel een terras op.

Tijdens de terugreis overnachten we in het Zwarte Woud, vlak tegenover het hotel in Schwanau is een grote fabriek van de firma Keldermann, waar ze boormachines maken voor bergtunnels. In deze fabriek zijn ook de 2 tunnelboren gemaakt voor de Westerschelde tunnel.