vakantie

Onze 47e ruil is een bijzondere ruil in een bijzonder jaar.

Begin van dit kalenderjaar boekten wij een bootreis naar Sardinië, voor een verblijf van een hele maand op dit mooie eiland in enkele ruilhuizen tegen “guestpoints” en afronden met verblijf in een B&B.

De uitbraak van het Covid-19 crisis zette al onze plannen op zijn kop, Italië als eerste op slot, Nederland volgde al snel.In augustus stond een mooie wederzijdse ruil gepland, in de buurt van Ravenna. Medio april kregen we bericht dat onze ruilpartner door familieomstandigheden niet kon komen.

Onze dochter Marjolein had met haar man Robert Jan en de kinderen een eerste ruil gepland in Noorwegen. Ook Noorwegen ging op slot. In goed overleg hebben we besloten, wij ruilen met elkaar; wij 3 weken in het Brabantse Land, zij 3 weken aan de Zeeuws Vlaamse kust.

Wij verbleven in 2018 en 2019 tijdens hun vakantie in hun huis om op te passen op Puck, de Berner-Senner hond, Lilly de Engelse korthaar poes en de 2 kippen, het nieuwtje was er wel vanaf. Maar nu na een grondige inpandige renovatie hebben we opnieuw kunnen genieten van de mooie rietgedekte oude monumentale boerderij en de omgeving. De heerlijke peultjes en bladgroenten uit eigen moestuin, bleef een leuke bijkomstigheid tot zolang de groenten door het warme weer gingen doorschieten, we hielden een grote wildernis over.

Omdat fietsen niet mogelijk was door de operatie van Ger in januari hebben we diverse autotochtjes gemaakt in de omgeving, o.a. naar Vught met zijn schitterende bibliotheek in een oude kerk. Ook het mooie bos in de buurt van Oirswijck was een bezoek meer dan waard. Tevens een goede gelegenheid om een dagje naar zuid Limburg – Heerlen te rijden, voor een bezoek aan zus Miriam. Het perceel is groot genoeg, de camper van broer Jos en schoonzus Elly had voldoende ruimte. Hun bezoek gaf een goede gelegenheid om met voldoende afstand even gezellig te kunnen bijkletsen.

Het weer was niet altijd geschikt om buiten te zitten, het was dan ook geen straf om binnen te zitten en via de schitterende surround muziekinstallatie de diverse Mahler en Wagner-opera’s te beluisteren.

Riny ging dagelijks meerdere keren een grote wandeling maken met Puck. Bij een van de wandelingen kwam ze ten val, door een andere hond, die ruzie wilde maken met Puck. Bij thuiskomst was de linker pols dik en pijnlijk. De volgende dag via de huisartsenpost doorgestuurd naar de SEH van het Jeroen Bosch Ziekenhuis. Mevrouw uw pols moet enkele weken in het gips, er zit een breukje in de radius.

We waren al niet zo mobiel, nu vielen alle plannen om erop uit te trekken helemaal in duigen. Gelukkig hadden we genoeg om te lezen en om naar te luisteren.

De dagelijkse foto’s en video’s van onze kleinkinderen, die een geweldige tijd hadden in Breskens  en vooral aan het strand was iets om elke dag naar uit te kijken. De kleinkinderen vonden de grote kuikens, ’s avonds vrijlopend in de boomgaard zo leuk, dat ze na de vakantie in Breskens de kuikens mochten laten overbrengen naar hun eigen huis. En dat er ook een haantje bij was, was helemaal niet erg, zij wilden zelf ook kuikens laten uitbroeden! Ze hadden het geluk, dat er tijdens de vakantie ook nog 2 kuikens zijn geboren.

Aan Breskens zullen zij nog heel lang leuke herinneringen overhouden.  

De referenties die de kleinkinderen in ons gastenboek hebben geschreven, zijn hartverwarmend. Dat we 3 weken later nog een autootje of schelpen vinden op een onverwachte plek, dat zijn de charmes van ruilen.

Omdat we Italy ook weleens eerder in het jaar wilden zien zonder alle drukte van andere toeristen gingen we in de maand mei met de auto naar Toscane. In een oude Toscaanse boerderij omgeven door 3000 m2 landerijen met eigen olijfbomen, fruitbomen, varkens en koeien gelegen op ruim 600 meter hoogte verbleven we 18 dagen. Om naar het dorpje Londa terug te rijden was het elke keer een bochtje links, een bochtje rechts over een redelijk smalle en steile bergweg. We waren vooraf al gewaarschuwd, je moet bij elke bocht toeteren, de inwoners van deze regio rijden nogal hard.

De boerderij was enkele jaren geleden volledig gerenoveerd, waarbij de authentieke kenmerken zijn bewaard. De ruimte die vroeger een beestenstal was, is nu een grote kamer met een enorme open haard. Op de eerste verdieping waren diverse slaapkamers met deuren en kozijnen vermoedelijk al enkele honderden jaren oud. Zo’n oude boerderij heeft muren van 60-80 cm dik. Is in de zomer natuurlijk heerlijk koel, maar ………. ook koud als het buiten nog geen zomer is. Naast de grote open haard op de begane grond waren er op de eerste verdieping nog 2 grote haarden. Om die alle drie te stoken heb je wel een knecht nodig om de boel warm te houden. Gelukkig waren er ook nog enkele “petroleum” kachels. De aanwezige elektrische kachels produceerde vooral veel lawaai door de ventilatoren, maar echt warmen, neeeeeee.

De ontvangst door Eliza en Emmanuele was allerhartelijks, zij waren uit Livorno overgekomen om ons wegwijs te maken in hun huis. We kregen van hen een fles heerlijke olijfolie uit eigen boomgaard en nog enkele andere typische locale gerechten.

De koeien met hun kalveren en de varkens liepen gewoon vrij rond, ook over ons terras. Heel gezellig en leuk ja, en wat krijg je dan, precies ………… stront waar wij onze stoelen wilden zetten om van de zon te genieten.

Als het ’s nachts ook koud is, moet je wel dicht tegen elkaar aan liggen om het een beetje warm te houden. “Elk nadeel heeft zo zijn voordeel” zei Johan Cruijff al eens.

De schilderachtige bosrijke omgeving van Londa maakte veel goed, met zijn authentieke dorpjes, waar ze het begrip ’toerist’ nog niet echt ontdekt hebben. Op een van de mooie dagen reden wij over lange kronkelige bergwegen naar de “borgho” Poppi. Een bovenop een heuvel gelegen pittoresk dorp, nog ommuurd met hoge wallen en een echte burcht, Italiaanser kun je het bijna niet vinden. Uiteraard raakt Riny hier aan de praat met een van de oudere bewoners. Hij gaf ons een kort stukje geschiedenis van het dorp, en klaagde ook over de leegloop door de jongeren. Op de mooie Piazza, kon hij diverse Palazzo’s aanwijzen waar niemand meer in woont.

Op eerdere vakanties zijn we al eens in Florence geweest, we hadden gehoopt dat het er nu in mei, minder druk zou zijn. Maar nee, overal stikte het van de toeristen, vooral Japanners en Amerikanen. We gingen naar Florence met de trein, een enkelspoor dieseltrein, op zijn gemakje en flink scheefhangend in de bochten, elke 4 à 5 kilometer stoppen in het volgende dorp. Over het traject van 18 km deden we ruim 46 minuten.

De 2 zondagen zijn we in een typisch Italiaanse restaurant gaan lunchen, opnieuw over smalle bergweggetjes naar een plek, waarvan je denkt, we zullen wel de enige zijn. Eenmaal aangekomen is er nauwelijks nog een parkeerplaats vrij. De menukaart, daar staan alleen maar heerlijke regionale gerechten op. Uiteraard veel wild, maar vooral ook huisgemaakte pasta’s en toetjes. Het is dan ook niet de gewoonte je te beperken tot alleen het hoofdgerecht. 5 à 6 gangen, ja dat is Italiaans. En dan bij voorkeur heel hard praten, zodat de mensen aan het einde van de lange tafel het ook nog kunnen horen.

We zijn ook nog een keer naar een groot outlet centrum in de buurt van Florence geweest. Nou eens, maar nooit meer. Gelukkig konden we op de terugweg nog langs een ‘bekend race circuit Mugello’. In de dorpen richting dit circuit stonden op elke 50 meter een camera voor de snelheidscontrole. Achteraf snappen we waarom, dit circuit is, vooral voor Ferrari een testcircuit.