de4jgt

Na de aankomst op woensdag 30 september in Civittavechia rijden we via Rome richting Montefino, een bergdorp in de Abruzzen. De eerste 150 kilometer gaat prima, maar zodra we van de autoweg afgaan, komen we in een bergachtige omgeving met zeer kleine wegen, zo smal dat onze auto er soms nog maar net doorheen kan. De wegen zijn zeer stijl tussen de 25 & 30 procent, met een wegdek bestaand uit aan elkaar geplakte stukjes asfalt. 25 kilometer zo moeten rijden is geen pretje. Naderhand bleek dat er ook nog een andere weg is, maar ja we volgden gewoon de aanwijzingen op de navigatie.
Gelukkig vinden wij het huis, dankzij haar aanwijzingen snel. We zijn in het paradijs gekomen zo lijkt het wel. Het huis heeft de mooie naam “Fonte delle Monache, fontein van de nonnen.

Een beetje van de reis uitrusten met een heerlijke siësta, een duik in het zwembad voor enkele rondjes en veel lezen komen we de donderdag wel door. Vrijdag verkennen we het dorp Montefino. Het dorp is heel mooi gerestaureerd, met prachtige bewerkte stenen op de voetpaden. Er is in het dorp zelf weinig te doen. Zaterdag gaan we naar Bisenti, een wat groter dorp in de omgeving. De inwoners zijn druk bezig met de voorbereiding van een groot wijnfeest in het weekend. Opvallend zijn de vele eetkraampjes die worden opgebouwd. Het lijkt wel of de mensen hier in de regio zijn uitgehongerd of als voorbereiding op dit feest een week niet hebben gegeten. Ons valt op dat de huizen er allemaal zo mooi uitzien, mooi gebouwd en weinig verval, dit in tegenstelling met veel vervallen huizen in Lazio.

Zondagochtend zijn we zeer verbaasd te zien, dat het zwembad volledig is afgedekt met een zeildoek. Zwemmen zit er helaas niet meer in. In de middaguren willen we “ons huis” op de overkant van de kloof gaan bekijken. We zien op afstand daar regelmatig auto’s rijden. Helaas lukt het ons niet deze weg te vinden, dan maar een toertje door het berglandschap. Na 25 kilometer zijn wij bergop – bergaf wel beu en stellen de navigatie in op terugkeer naar ons huis. De weg volgend komen we plots voor de aanduiding van opgebroken weg, Er is als alternatief, een zandweg. Als we die oprijden komen we uit bij een boerderij. We kunnen niet verder. Druk pratend probeert de boerin aanwijzingen te geven voor de terugweg, met 2 opties: 1) moeilijk begaanbare weg 2) een flink eind moeten omrijden. Ik zie dat ze ook enkele kippen in een ren heeft lopen. Ja ze verkoopt ook eieren, uiteindelijk wel voor een prijs die de dubbele is van de prijs die wij voor 10 eieren rekenen. Gelet op onze eerdere ervaringen kiezen we voor optie 2. Maar ja in de navigatie loopt het aantal kilometers aardig op en de tijdaanduiding doet ons twijfelen of we voor het donker op onze stek zijn. Gelukkig zijn we een kwartier voor de duisternis weer “thuis”.

Maandag zijn we een beetje lui, op voorstel van Riny gaan we naar het nabijgelegen dorp Castiglione Messer Raimondo. Hier is een heel leuke bar. Genietend van een heerlijke espresso/ cappuccino met een brioche kijken we uit op de hoogste berg van de Apennijnen de Gran Sasso 2912 meter hoog. De inwoners noemen deze bergketen “de liggende vrouw”.

Dinsdag gaan we terug naar Bisenti, we waren benieuwd naar de markt die daar toen was. Nou dat viel vies tegen. Kleding uit de jaren 60-70, goedkope tassen en nog meer van de rommelspul. We gaan ook nog even naar Castiglione MR

’s Middags wordt het al snel wat meer bewolkt. We hebben gelukkig allebei een e-reader, dus genoeg tijd om te lezen.

Woensdag zou het ook minder mooi weer zijn, maar tot onze grote verrassing, scheen de zon volop. We rijden naar Atri een dorp hooggelegen (480) meter en bekend om zijn mooie omgeving van Calanchi, geërodeerde rotsen van kalksteen. Atri is een eeuwenoude stad (500 voor het begin van de jaartelling). Helaas hebben we niet veel van de oude stad kunnen zien, Eva vindt zoiets niet echt leuk. Maar goed, we hebben genoten van de mooie omgeving.

Deze keer een korte ruil met Chantal en Jerome. Wij hebben hen ontvangen. Het was heel bijzonder, Jerome was vanaf zijn 4e jaar blind geworden.
Hij merkte heel bijzonder dingen op in de tuin en op het terras. Op een later moment zijn ook nog een dochter met een babytje en andere familieleden gekomen.

Wij gingen die dagen naar het huis van Marjolein.

Toen wij terug kwamen hadden ze enkele leuke verassingen voor ons achtergelaten, fles champagne een fles wij en ook nog een nieuwe pot baby voeding. Die pot hebben we aan een Bressiaander geschonken.

Zij schreven een heel leuke review.

Nadat wij met Fred en Diane en hun zeer actieve jonge hond thuis hadden kennis gemaakt, reden we naar dit mooie huis.

Deze ruil vertoefden wij in het bosrijke Oosterbeek. Zoon Bart deed mee aan de European Transplant Games, die werden georganiseerd in het sportcentrum Papendal Arnhem. Het huis lag in een mooie villawijk, met enkele mooie wandelpaden in de bossen. Het was het begin van een heel warme periode met soms temperaturen van boven de 30 graden.

De bossen geven wel een heerlijke verkoeling, maar door de hoge heggen rondom het huis kwam er maar weinig wind op het terras. Er was een heel mooi aangelegde vijver bij het huis, met leuke watervallen en plekjes waar de vogels een verkoelend bad konden nemen. Die vijver was ook meteen een beperking, Eva mocht er niet in. Voor een waterdier als Eva, was dat wel een hele uitdaging.

Oplossing, dan gaan we maar niet op het terras zitten.

Zaterdag deed Bart mee aan een individuele wegwedstrijd op een afgesloten deel van de Veluwe. Ja, en probeer er dan maar eens te komen. Na een omweg van ruim 40 kilometer gaven we de moed al op. Gelukkig konden we met een pendelbusje toch op de finish plek komen. Bart behaalde in zijn categorie een zilveren medaille.

Zondag middag bij een temperatuur van boven de 30 graden was er in Tiel op een mooi sportterrein een individuele tijdrit. Wij zaten ergens halverwege het parcours en konden de tussentijden van de “20 rondjes om de kerk” niet zien. Het leek erop dat hij niet zou winnen, maar dat was verkeerd gedacht. De vader van Keetie en haar tweeling broer deelden onze enthousiasme voor de heftig zwetende sporters. Ook nu mocht hij weer op en podium voor een van de mooie prijzen.

Ondertussen kon Riny haar beste beentje Italiaans voor zetten om te spreken met een Sardijnse deelnemer.

Als fanatiek sporter heeft Bart al een hele kast vol met zulke mooie prijzen. Uiteindelijk kreeg hij er ook nog een nagestuurd via de post. Zijn hele wielrijdersteam won een zilveren medaille voor de snelste tijd ‘over all’.

Het hele warme weer de overige dagen beperkte ons in het doen van uitstapjes, een tochtje door de omgeving, ergens een pannenkoek gaan eten of even naar de winkels, dat kon nog wel met de airco aan in de auto.

Wij wilden altijd al naar het Groene Hart met al zijn beekjes tussen het groene grasland. De mooie verbouwde historische boerderij ligt er middenin. De prachtig gerenoveerde boerderij met een grote mooi aangelegd voor~ en achtertuin gaf ons de nodige rust. De oude hoogstam fruitbomen in de zijtuin, maar vooral ook de grote glazen plantenkas is iets om jaloers op te zijn. De eerste dagen hadden we mooi zonnig weer, na het melken komen de koeien in een lange rij naar buiten gelopen. Het is heel leuk om ze zo van dichtbij te kunnen zien.

Omdat Saryne Piet-Hein en de kinderen Ize Marie en Sammie, nog niet zo vaak hadden geruild, hebben wij ze eerst ontvangen in ons huis. Het jongste meisje Sammie was heel gefascineerd door het kabouterhuisje in onze tuin. Ze vond het meteen jammer dat het kaboutertje aan de wandel was. Sinds kort verkopen wij onze eieren weer aan de poort. Ik sloot met de kinderen een dealtje, als jullie goed voor de kippen zorgen, mogen jullie de helft van de opbrengst zelf houden. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Een van de laatste dagen waren er maar 11 eieren. Ze zijn wel 5x wezen kijken, of er niet nog een ei gelegd was.

De vele sloten zijn natuurlijk een mooi zicht, maar vooral voor Eva een blijvende uitdaging. Waar kan ik er in, maar vooral waar kan ik er weer uit. Bij een kleine boswandeling, kon ze het niet laten, ja hoor in de meest modderige deel van de sloot een duik nemen en er vervolgens aan de verkeerde kant er uitgaan. Dat deel was een natuurgebied met heeeeeel hoog gras. Eva zag ons niet meer, maar gelukkig kwam ze uiteindelijk weer te voorschijn. Dan nog maar even een extra wandeling door het gras, om het meeste vuil van haar pootjes te krijgen, voor ze weer de auto in mocht,

Het dichbij gelegen dorp Leerdam was niet zo bijzonder, wel hebben we nog een bezoek gebracht aan de glasblazerij en het nabij gelegen park.

De omgeving met de vele hoge dijken met een mooi uitzicht op de fruitbomen was wel heel mooi. Op een van onze tochten in de omgeving kwamen we wel een heel klein huisje tegen.

Op mijn verjaardag 30 april kwamen Marjolein en Robert-Jan met hun kinderen een klein feestje houden. De keuze naar een bruin café of een pannenkoekenrestaurant viel goed uit. Via een leuk tocht door Hei en Boeicop met zijn sloten en prachtige huizen kwamen we bij het eetcafe ’t Trefpunt. Een heel leuke gelegenheid met tientallen klokken.

Als je er redelijk dicht bij in de buurt bent, moet je natuurlijk bij hen een bezoek brengen. De broer van Riny – Pierre, woont samen met zijn partner Bea in Den Haag Zuid. Ze zijn onlangs verhuisd naar een grotere flat. Die moesten we natuurlijk bekijken. Bea was bang dat we zouden verhongeren, we kregen een grote bak Surinaamse nassi mee. De terugweg iets van 85 km werd dankzij een lange file, een tocht van ruim 2 uur.

De dag voor ons vertrek zijn we zelf nog naar het pannenkoekenhuis aan de Vecht in Vianen geweest. In onze beeldvorming was Vianen vooral een vinex-dorp. We waren zeer verrast over het mooie marktplein en de oude gebouwen.

Wellicht is het toeval, maar onze 69e ruil begon wel heel spectaculair. Na een lange reis door Duitsland en Zwitserland kwamen wij uiteindelijk in Noord- Italië. Vlak over de grens hebben wij enkele jaren geleden al eens in een goed hotel geslapen. Maar helaas we reden de afrit voorbij. Bij de volgende afrit maar een ander hotel gezocht via Booking.com. Het dream hotel paste wel in ons budget. Daar aangekomen, was het wel een beetje vreemd, dat de man aan de balie niet achter zijn beschermend glas willen komen. We mochten de auto direct voor de deur van onze kamer zetten. Na het openen van de deur, dachten we hé???? Een groot rond bed met allemaal spiegels aan de muren inclusief het plafond. In de badkamer werd ons vermoeden bevestigd, dit is een “hoerenkamer”. Maar goed het werd al donker en we waren te moe om verder te rijden. We hebben de deur maar goed op slot gedaan, we hadden gelukkig Eva bij ons als bewaking. Gelukkig konden we ’s ochtends bij het ontbijt zien, dat er ook nog gezinnen met kinderen die nacht waren blijven slapen.

Na een enerverende bootreis van Genua naar Porto Torres in Noord Sardinië konden we snel doorrijden naar Olmeda, op zoek naar een blauw “Tiny House”. We konden het niet eerst niet vinden omdat de doorgegeven GPS coördinaten verkeerd waren vermeld, maar uiteindelijk vonden we toch de goede witte poort. Na een gezellig welkom door Mattia konden we het huisje verkennen, daar waren we snel mee klaar. De omgeving was heel bijzonder midden in een uitgestrekte boomgaard met palmen, olijven, pruimen en heel veel andere vruchten. Een aparte vermelding moet ik nog noemen de lekkere douche aan de buitenmuur, achter 2 oude klapdeurtjes konden we prima douchen in de buitenlucht. Het dorpje Olmeda was zelf niet zo bijzonder, met uitzondering van een trattoria Amentos.

Woensdag 17 september vertrekken we naar ons 2e plekje voor deze vakantie, een villa in Tortoli. Als we onderweg zijn krijgen we een berichtje van Donatella, ze nodigt ons uit voor een kleine “pranzo- brunch”. Ze wil ons heel graag zien. Aller hartelijkst worden we door haar en Sebastiano ontvangen. Na de koffie en heel veel zoetigheden, vertrekken we met zijn allen naar een visrestaurant in Arbatax. Met het uitzicht op de rode rotsen, de haven en de blauwe spiegelende zee vliegt de tijd om. Een kleine pranzo is dus gewoon een lunch met 4 gangen. Daarna gaan we op weg naar onze bestemming in Tortoli. Gelukkig vinden we snel de goede groene of was het toch blauwe poort. Met een telefoontje naar Elena start de kennismaking van onze gastvrouw. We kunnen onze ogen niet geloven, zo’n mooie plek. Een villa gebouwd tegen de rotsen met uitzicht over de spiegelende zee. De tuin heeft een veelheid aan prachtige bomen en struiken. Gelukkig is het terrein helemaal afgezet, dus Eva kan vrij rondlopen. Als extraatje zien we een moederpoes met 4 heel schattige poesjes. Elena vertelde bij de rondleiding dat wij vlakbij toegang tot een privé strand hebben. Daar maken we graag gebruik van. Als Eva haar eerste duik in het water heeft genomen, komt er al snel een strandwacht naar ons toegelopen, het is niet toegestaan dat honden het water ingaan.

Ondanks dat we al diverse keren op Sardinie zijn geweest, blijft het landschap en vooral de kleine dorpen in de bergen boeien. Een uitstap naar Ulaisai, Jerzu, Santa Maria Navarese, Baunei bieden onze fantastische uitzichten en een leuke inkijk op het dorpse leven. Een bezoek aan zo’n dorp is heel leuk, maar soms moet je op de terugweg door hele smalle straatjes. Die oude straatjes zijn geschikt als ezelpad of een Fiat Panda 4×4, maar onze auto is daarvoor eigenlijk te groot. Met enig geluk kunnen we de spiegels inklappen, en god zegene de greep met een onoverzichtelijke steile afdaling, maar dan komen toch we zonder krassen in de lak weer op een begaanbare weg. Uiteraard brengen we een bezoek aan Arbatax met zijn mooie rode rotsen en natuurlijk Tortoli.

Om Eva toch in zee te kunnen laten, zoeken we naar een strand waar ze wel lekker in het water mag. Gelukkig is er zo’n strand aan de achterzijde van het vliegveld Tortoli. Lekker een aantal keren met haar kont in het water en daarna weer rollebollen in het strand. Helaas begint het de laatste week steeds harder te waaien en kunnen we niet meer naar het strand.

De grote barbecue op het terras nodigt uit om er tot in de late uurtjes een lekker kippetje of een visje op te bakken. Meestal in gezelschap van de familie poes. Een van onze laatste dagen maken we een uitstap met Donatella en Sebastiano naar een tuincentrum in Bari Sardo. We kunnen onze ogen niet geloven zoveel mooie planten en bomen als ze daar hebben. Wij krijgen als afscheidskado van Donatella en Sebastiano een mooie olijfboom en palmboom. ’s Avonds zijn we nog even met hen naar het strand van Bari Sardo geweest, maar de koude Mistral wind is niet aangenaam. We zoeken maar snel een terras op.

Tijdens de terugreis overnachten we in het Zwarte Woud, vlak tegenover het hotel in Schwanau is een grote fabriek van de firma Keldermann, waar ze boormachines maken voor bergtunnels. In deze fabriek zijn ook de 2 tunnelboren gemaakt voor de Westerschelde tunnel.

Voor het eerst ontvangen we mensen uit Spanje. Het HomeEchange lid Aleida is zelf niet gekomen maar haar dochter Isabel, man Martin en zoon Emanuel, samen met 2 border collies.

We hebben ze ontvangen toe ze met hun camper aankwamen.

Een heel gezellige kennismaking. Hierna zijn we zelf naar het huis van onze dochter Marjolein vertrokken voor enkele dagen.

Grappig is dat de dochter Isabel de oude dames fiets van Riny intensief gebruikt heeft voor een bezoek aan Brugge en Gent.

Ze hebben ons uitgenodigd voor een bezoek aan hun huis in Zuid Spanje.