de4jgt

Wij wilden altijd al naar het Groene Hart met al zijn beekjes tussen het groene grasland. De mooie verbouwde historische boerderij ligt er middenin. De prachtig gerenoveerde boerderij met een grote mooi aangelegd voor~ en achtertuin gaf ons de nodige rust. De oude hoogstam fruitbomen in de zijtuin, maar vooral ook de grote glazen plantenkas is iets om jaloers op te zijn. De eerste dagen hadden we mooi zonnig weer, na het melken komen de koeien in een lange rij naar buiten gelopen. Het is heel leuk om ze zo van dichtbij te kunnen zien.

Omdat Saryne Piet-Hein en de kinderen Ize Marie en Sammie, nog niet zo vaak hadden geruild, hebben wij ze eerst ontvangen in ons huis. Het jongste meisje Sammie was heel gefascineerd door het kabouterhuisje in onze tuin. Ze vond het meteen jammer dat het kaboutertje aan de wandel was. Sinds kort verkopen wij onze eieren weer aan de poort. Ik sloot met de kinderen een dealtje, als jullie goed voor de kippen zorgen, mogen jullie de helft van de opbrengst zelf houden. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Een van de laatste dagen waren er maar 11 eieren. Ze zijn wel 5x wezen kijken, of er niet nog een ei gelegd was.

De vele sloten zijn natuurlijk een mooi zicht, maar vooral voor Eva een blijvende uitdaging. Waar kan ik er in, maar vooral waar kan ik er weer uit. Bij een kleine boswandeling, kon ze het niet laten, ja hoor in de meest modderige deel van de sloot een duik nemen en er vervolgens aan de verkeerde kant er uitgaan. Dat deel was een natuurgebied met heeeeeel hoog gras. Eva zag ons niet meer, maar gelukkig kwam ze uiteindelijk weer te voorschijn. Dan nog maar even een extra wandeling door het gras, om het meeste vuil van haar pootjes te krijgen, voor ze weer de auto in mocht,

Het dichbij gelegen dorp Leerdam was niet zo bijzonder, wel hebben we nog een bezoek gebracht aan de glasblazerij en het nabij gelegen park.

De omgeving met de vele hoge dijken met een mooi uitzicht op de fruitbomen was wel heel mooi. Op een van onze tochten in de omgeving kwamen we wel een heel klein huisje tegen.

Op mijn verjaardag 30 april kwamen Marjolein en Robert-Jan met hun kinderen een klein feestje houden. De keuze naar een bruin café of een pannenkoekenrestaurant viel goed uit. Via een leuk tocht door Hei en Boeicop met zijn sloten en prachtige huizen kwamen we bij het eetcafe ’t Trefpunt. Een heel leuke gelegenheid met tientallen klokken.

Als je er redelijk dicht bij in de buurt bent, moet je natuurlijk bij hen een bezoek brengen. De broer van Riny – Pierre, woont samen met zijn partner Bea in Den Haag Zuid. Ze zijn onlangs verhuisd naar een grotere flat. Die moesten we natuurlijk bekijken. Bea was bang dat we zouden verhongeren, we kregen een grote bak Surinaamse nassi mee. De terugweg iets van 85 km werd dankzij een lange file, een tocht van ruim 2 uur.

De dag voor ons vertrek zijn we zelf nog naar het pannenkoekenhuis aan de Vecht in Vianen geweest. In onze beeldvorming was Vianen vooral een vinex-dorp. We waren zeer verrast over het mooie marktplein en de oude gebouwen.

Wellicht is het toeval, maar onze 69e ruil begon wel heel spectaculair. Na een lange reis door Duitsland en Zwitserland kwamen wij uiteindelijk in Noord- Italië. Vlak over de grens hebben wij enkele jaren geleden al eens in een goed hotel geslapen. Maar helaas we reden de afrit voorbij. Bij de volgende afrit maar een ander hotel gezocht via Booking.com. Het dream hotel paste wel in ons budget. Daar aangekomen, was het wel een beetje vreemd, dat de man aan de balie niet achter zijn beschermend glas willen komen. We mochten de auto direct voor de deur van onze kamer zetten. Na het openen van de deur, dachten we hé???? Een groot rond bed met allemaal spiegels aan de muren inclusief het plafond. In de badkamer werd ons vermoeden bevestigd, dit is een “hoerenkamer”. Maar goed het werd al donker en we waren te moe om verder te rijden. We hebben de deur maar goed op slot gedaan, we hadden gelukkig Eva bij ons als bewaking. Gelukkig konden we ’s ochtends bij het ontbijt zien, dat er ook nog gezinnen met kinderen die nacht waren blijven slapen.

Na een enerverende bootreis van Genua naar Porto Torres in Noord Sardinië konden we snel doorrijden naar Olmeda, op zoek naar een blauw “Tiny House”. We konden het niet eerst niet vinden omdat de doorgegeven GPS coördinaten verkeerd waren vermeld, maar uiteindelijk vonden we toch de goede witte poort. Na een gezellig welkom door Mattia konden we het huisje verkennen, daar waren we snel mee klaar. De omgeving was heel bijzonder midden in een uitgestrekte boomgaard met palmen, olijven, pruimen en heel veel andere vruchten. Een aparte vermelding moet ik nog noemen de lekkere douche aan de buitenmuur, achter 2 oude klapdeurtjes konden we prima douchen in de buitenlucht. Het dorpje Olmeda was zelf niet zo bijzonder, met uitzondering van een trattoria Amentos.

Woensdag 17 september vertrekken we naar ons 2e plekje voor deze vakantie, een villa in Tortoli. Als we onderweg zijn krijgen we een berichtje van Donatella, ze nodigt ons uit voor een kleine “pranzo- brunch”. Ze wil ons heel graag zien. Aller hartelijkst worden we door haar en Sebastiano ontvangen. Na de koffie en heel veel zoetigheden, vertrekken we met zijn allen naar een visrestaurant in Arbatax. Met het uitzicht op de rode rotsen, de haven en de blauwe spiegelende zee vliegt de tijd om. Een kleine pranzo is dus gewoon een lunch met 4 gangen. Daarna gaan we op weg naar onze bestemming in Tortoli. Gelukkig vinden we snel de goede groene of was het toch blauwe poort. Met een telefoontje naar Elena start de kennismaking van onze gastvrouw. We kunnen onze ogen niet geloven, zo’n mooie plek. Een villa gebouwd tegen de rotsen met uitzicht over de spiegelende zee. De tuin heeft een veelheid aan prachtige bomen en struiken. Gelukkig is het terrein helemaal afgezet, dus Eva kan vrij rondlopen. Als extraatje zien we een moederpoes met 4 heel schattige poesjes. Elena vertelde bij de rondleiding dat wij vlakbij toegang tot een privé strand hebben. Daar maken we graag gebruik van. Als Eva haar eerste duik in het water heeft genomen, komt er al snel een strandwacht naar ons toegelopen, het is niet toegestaan dat honden het water ingaan.

Ondanks dat we al diverse keren op Sardinie zijn geweest, blijft het landschap en vooral de kleine dorpen in de bergen boeien. Een uitstap naar Ulaisai, Jerzu, Santa Maria Navarese, Baunei bieden onze fantastische uitzichten en een leuke inkijk op het dorpse leven. Een bezoek aan zo’n dorp is heel leuk, maar soms moet je op de terugweg door hele smalle straatjes. Die oude straatjes zijn geschikt als ezelpad of een Fiat Panda 4×4, maar onze auto is daarvoor eigenlijk te groot. Met enig geluk kunnen we de spiegels inklappen, en god zegene de greep met een onoverzichtelijke steile afdaling, maar dan komen toch we zonder krassen in de lak weer op een begaanbare weg. Uiteraard brengen we een bezoek aan Arbatax met zijn mooie rode rotsen en natuurlijk Tortoli.

Om Eva toch in zee te kunnen laten, zoeken we naar een strand waar ze wel lekker in het water mag. Gelukkig is er zo’n strand aan de achterzijde van het vliegveld Tortoli. Lekker een aantal keren met haar kont in het water en daarna weer rollebollen in het strand. Helaas begint het de laatste week steeds harder te waaien en kunnen we niet meer naar het strand.

De grote barbecue op het terras nodigt uit om er tot in de late uurtjes een lekker kippetje of een visje op te bakken. Meestal in gezelschap van de familie poes. Een van onze laatste dagen maken we een uitstap met Donatella en Sebastiano naar een tuincentrum in Bari Sardo. We kunnen onze ogen niet geloven zoveel mooie planten en bomen als ze daar hebben. Wij krijgen als afscheidskado van Donatella en Sebastiano een mooie olijfboom en palmboom. ’s Avonds zijn we nog even met hen naar het strand van Bari Sardo geweest, maar de koude Mistral wind is niet aangenaam. We zoeken maar snel een terras op.

Tijdens de terugreis overnachten we in het Zwarte Woud, vlak tegenover het hotel in Schwanau is een grote fabriek van de firma Keldermann, waar ze boormachines maken voor bergtunnels. In deze fabriek zijn ook de 2 tunnelboren gemaakt voor de Westerschelde tunnel.

Voor het eerst ontvangen we mensen uit Spanje. Het HomeEchange lid Aleida is zelf niet gekomen maar haar dochter Isabel, man Martin en zoon Emanuel, samen met 2 border collies.

We hebben ze ontvangen toe ze met hun camper aankwamen.

Een heel gezellige kennismaking. Hierna zijn we zelf naar het huis van onze dochter Marjolein vertrokken voor enkele dagen.

Grappig is dat de dochter Isabel de oude dames fiets van Riny intensief gebruikt heeft voor een bezoek aan Brugge en Gent.

Ze hebben ons uitgenodigd voor een bezoek aan hun huis in Zuid Spanje.

Bretagne stond al lange tijd op onze verlanglijst om eens te bezoeken. Een aanbod voor een ruil in Lannion, op het uiterste Westelijke puntje van Bretagne was dan ook meer dan welkom. Na een lange rit van bijna 800 km. was het even zoeken naar het goede pand. Het huis lag ingeklemd tussen enkele andere stadswoningen. Het was even zoeken naar de sleutels op een “geheime” zoekplaats tussen enkele bloempotten.
De woning zelf viel ons tegen, klein, maar vooral overvol met overal kastjes, dozen en prullaria. We zijn de afgelopen jaren natuurlijk verwend met heel mooie huizen, maar goed, wellicht hadden we beter naar de foto’s op de website moeten kijken. Ook de tuin was heel klein, maar wel met een grote variatie aan bloemen. Alle reden om leuke stekjes te maken. De gastvrouw Laurence was een weduwe die hield van dingen bewaren / opslaan. In elke kast of lade vonden we potjes glaasjes/ dozen helemaal vol gepropt met gedroogde kruiden, bladeren of wat al niet meer voor ’troep’. Meestal zat er geen etiket op, we hebben ze maar dicht gelaten. Het huis lag midden in het centrum, en waar moet je Eva dan uitlaten. ’s Ochtends ging Ger altijd met Eva naar een nabij gelegen park langs een stromende rivier. De stroming in de rivier kon geregeld worden met schuiven, waardoor er een wildwater rivier ontstond.
De omgeving van Lannion en vooral de kuststreek met zijn vele baaien en stranden was zeer mooi. Heuvelachtig en bosrijk met huizen die voorzien waren van hele mooie bloemperken. Op meerdere momenten hadden wij het idee rond te rijden in Schotland. De stijl van huizen en zeker de vrijwel onuitspreekbare Keltische namen verrasten ons meer dan eens.
De stranden waren heel mooi, alleen met één grote storende beperking: in Frankrijk en zeker in de Bretonse streek mogen de honden helemaal NIET op de stranden komen, ook niet als ze aangelijnd zijn. Zelfs niet in de ochtenduren of ’s avonds laat. Als gedreigd wordt met een boete van € 100-150 laten we Eva wel ergens anders uit.
Lannion als oude historische Keltische stad zou wel wat meer restauratiebudget kunnen gebruiken. Enkele prachtige panden op de markt en nabijgelegen winkelstraten hadden vroeger een statig aanzien. Nu helaas niet meer.

Eerlijk gezegd, waren we weer blij ons eigen huis terug te zien. De tekst in ons gastenboek is vermoedelijk ook in het Keltisch geschreven, voor ons bijna onvertaal~ leesbaar.

Deze keer geen verre reis. Dat bood ons de gelegenheid om Gwenn, Frank, hond Tosca en de moeder van Gwenn; Jessie (94) jaar te ontvangen voor we vertrokken.
Het was van het eerste begin al een fijne ontmoeting. Zij zijn ook zeer ervaren ruilers, dat scheelt in de uitleg al een hoop.

De aankomst in hun huis was een grote verrassing, in elke ruimte binnen en buiten is er wel een kunstobject te zien, schilderijen, sculpturen, beelden, in diverse vormen en maten. Het huis is een klassiek oud huis met hoge plafonds, houten lambrisering, een afzonderlijke keuken een brede gang met een mooie houten trap naar boven. De tuin is niet groot,  door de vele bomen en struiken lijkt hij nog kleiner. 
Omdat we gewaarschuwd waren niet met de auto zelf het centrum in te rijden, zijn we voor het eerst sinds heel lang maar weer eens met de bus mee gegaan. Eva stapte de bus in of ze nog nooit iets ander had gedaan. Omdat Riny alleen de stad wilde verkennen op een later tijdstip, zijn we gaan oefenen met de gps-navigatie voor wandelaar. Richting markt moesten we al meteen een ander route nemen dan we gewend zijn van onze vroeger uitstapjes naar Brugge. Maar goed, zo zien we ook eens de andere kant van Brugge, met veel oude straatjes, mooie geveltjes en het oude St. Jan Ziekenhuis. Door de hoge gebouwen werkt de GPS minder nauwkeurig, uiteindelijk komen we toch weer uit op het Zand. Daar is een grote kermis of foor zoals dat in België wordt genoemd. Eva even uitlaten in het nabijgelegen park is voor haar daarom niet echt leuk. Ok met de bus weer terug. Als onervaren busreizigers stappen we op de zelfde plaats weer in de bus, waar we aangekomen waren. De bus rammelt en hobbelt vele buitenwijken van Brugge door. Uiteindelijk maar uitgestapt en de bus in de goede richting genomen.

De volgende dag gaan we naar een nabijgelegen park Rijckholt. Hier is een speciale hondenuitlaatplaats voorzien met een klein vennetje in het midden, dat laat Eva zich geen 2 keer zeggen. Ze gaat zelfs zwemmend een stok ophalen.

Een van de andere dagen krijgen we onze vrienden uit Philippine (Ronny en Oda) op bezoek. Ronny kijkt zijn ogen uit naar al dat vrouwelijk naakt op de schilderijen. In de keuken drinken we een lekker glas en genieten van de heerlijke kazen en dergelijke.

Op aanraden van Gwenn en Frank gaan we naar Café – Bistro L’Estaminet. Ger bestelde heerlijke Vlaamse varkenswangetjes en Riny een steak Tartare. Dat viel voor Riny tegen, het was “rauw” vlees. Nou dan ruilen we toch. De sfeer en de bediening waren prima. Daar vlakbij is een prima parkeergarage. Die gaan we voor ons bezoek aan het centrum gebruiken.

Een bezoek aan het oude kerkhof van Brugge is een teruggang in de tijd. Zoveel oude min of meer verweerde graven hebben we nog niet eerder gezien. Na een lange zoektocht komen we uiteindelijk toch bij het monumentale graf van Guido Gezelle.

Een van de laatste dagen gaan we naar Damme om in een galerie de kunstwerken van Richard Zondag digitaal vast te leggen. Hierna maken we een leuke wandeling in een van de leuke straatjes van Damme. We zien boven op een groot gebouw 4 ooievaarsnesten.

De laatste dag van deze vakantie gaan we met de auto naar het centrum, vanaf de parkeergarage bij het koningin Astrid Park is het maar 150 meter lopen naar de Brugse Leien. Ger gaat lekker samen met Eva op het terras zitten, Riny bezoekt de haar bekende winkelstraat. Gelukkig weet ze het terras op de markt weer terug te vinden.

Als dank voor het fijne verblijf heeft Jessie een mooi Brugse kantklos kleedje gemaakt voor ons.

Soms zit het mee en soms een beetje tegen.
Wageningen is toch niet zo heel ver, we doen het op ons gemak. We gaan naar Ies en Marian, zij wonen in een oude verbouwde steenfabriek. Aan de Rijn 14a. De navigatie in de auto gaat maar tot Aan de Rijn 10 maar met zo’n markante toren moet dat wel lukken. Als we aankomen in Wageningen stranden we op een industrieterrein. Gelukkig zien we in de verte een schoorsteen, maar ja hoe kom je daar. Via een smalle weg door de uiterwaarden belanden we bij een oude boerderij. We zien in de verte de schoorsteen. Op de terugweg passeert een grote Politie terreinwagen. Terug op het industrieterrein nog maar eens op Google gekeken, o we hadden toch dat zijweggetje moeten nemen. Weer door de uiterwaarden komt de Politie ons weer tegen. O, meneer u bent helemaal verkeerd hier, u moet de Veerweg aanhouden. Ok, weer gekeerd en midden door Wageningen naar de Veerweg. Opnieuw over een smalle weg richting schoorsteen. Dat is duidelijk niet de goede plek. Gezeten voor een smederij zegt een artiest, u bent helemaal verkeerd.Dan toch maar gebeld met Marian. O, zegt ze je moet richting de Grebbeberg, over de Grebbedijk. Goed, ruim een half uur te laat staan we dan toch bij de goede schoorsteen. We worden hartelijk welkom geheten door Ies en Marian. De entree van de woning is in de oude steenoven. Ies laat ons enkele leuke details zien, zoals de verbrande en gesmolten stenen in de wand van de oven, luchtgaten en de gaten waardoor de kolen in de oven werden gegooid. Aan het einde van de oven is nog een grote zwarte klep zichtbaar waarmee de luchtdoorvoer naar de schoorsteen werd geregeld. Via een mooie trap in de schoorsteen gaan we naar de 1e verdieping. Daar bovenop de oude ovens is een prachtig groot appartement gemaakt, met mooie uitzichten over uiterwaarden en de NederRijn. Het hele complex van de voormalige steenfabriek met 26 ovens biedt nu plaats aan 8 appartementen. Koud hoeft je het er niet te hebben de muren zijn op sommige plaatsen meer dan een meter dik. Ies en Marian zijn gepensioneerd wetenschappers die veel over de wereld gereisd hebben. Het huis staat vol met herinneringen en memorabilia van hun reizen. Ze hebben een gehandicapte dochter die nu elders woont, maar voor haar is een mooie lift gebouwd. Daar maakt Ger graag gebruik van.
Eva kan in de uiterwaarden haar lol op, met een pad van de woning naar beneden weet ze al snel een lekkere moddersloot te vinden. Regelmatig zien we roeiers over de Rijn hun best doen. Zoon Joël van Giny Bosma roeit daar ook ergens, maar wij hebben hem niet kunnen traceren.
De bossen in de omgeving zoals op de Grebbeberg en bij de watertoren in Wageningen zijn speciaal voor loslopende honden. Een prima plek om er enkele keren naar toe te gaan.

In het centrum van Wageningen moeten we natuurlijk naar het plein voor het hotel de Wereld. Bij ons volgende bezoek is het moeilijk om de weg terug te vinden na een kort bezoekje aan de Hema. Dan gaat mijn IPhone, waar sta je nou??
Het centrum van Rhenen is leuker en gezelliger met leuke winkeltjes. Gelukkig hebben we steeds mooi weer, en zijn er voldoende terrassen. Een rijtoer over de Utrechtse heuvelrug laat zien hoe mooi dit deel van ons land is.

We hebben een prijs gewonnen in de Vriendenloterij en kiezen voor 2 gratis kaartjes voor Ouwehands dierenpark. De panda’s hebben we niet gezien, slapende Koala’s kenden we al vanuit Australië, maar het is wel een mooi ingericht dierenpark met veel ruimte voor de dieren. Als het enigszins kan moet Eva er het hare er van weten en steekt regelmatig de kop door de spijlen van het hek. Op zaterdag 12 april sluiten we af met een diner bij “Moeke” een restaurant met een heel mooi terras aan de NederRijn. Wat een drukte is het daar, maar het heeft goed gesmaakt.

Als we de ingepakt achter de inmiddels gesloten deur staan, ontdekt Riny dat ze 2 vesten is vergeten in de koffer te doen. Nou ja, we zullen wel vragen of Marian ze wil opsturen.
Op de terugweg regent het voor het eerst sinds lang. Als we Zeeland binnenrijden schijnt de zon weer gelukkig.

Als Ger de auto uitlaadt ontdekt hij dat hij zijn laptop vergeten is. Oef dat is wel heel vervelend.
Gelukkig wil Marian ze wel samen met de 2 vesten opsturen.

1 -13 april 2025

fotogallerij

Onze gasten voor deze ruil Britta, Volker en hun 3 kinderen Amy, Lasse en Finn uit Lommersdorf in de Eifel ruilen voor de eerste keer. Wij wachten op hen om alles uit te leggen. De kinderen zijn al meteen enthousiast over de kippen. Een uurtje later vertrekken wij richting Duitsland. De eeuwigdurende files bij Antwerpen houden ons aardig op, maar daarna kunnen we snel doorrijden.

Het huis in Lommersdorf is een mooi gerenoveerd huis, met aan de achterzijde de typische bouwstijl uit de Eifel. Binnen is het mooi ingericht, meteen valt op dat de aankleding typisch voor een vakantiewoning is. Weinig persoonlijke spullen zoals foto’s of herinneringen.

Maar niet geklaagd, de mooie grote omheinde tuin en de bosrijke omgeving maken veel goed. We maken diverse autotochten door de heuvelachtige omgeving met talrijke bossen. Als we Eva in het bos willen uitlaten valt dat vies tegen. Er zijn alleen brede brandgangen met zand-kiezel. Een mooi wandelpad in het bos kunnen we nergens ontdekken.

De gevolgen van de flinke overstromingen van de Ahr in juli 2021 zijn in sommige dorpen zoals Schuld, Altenahr en Bad Münstereifel nog steeds zichtbaar. Het is onvoorstelbaar welke verwoestingen het water kan aanbrengen.

Gelukkig zijn de herstelwerkzaamheden in Bad Münsteifel al goed gevorderd. Dit karakteristieke dorp is min of meer in oude luister hersteld.

In het kleine dorp Lommersdorf is op een bakker en een restaurant na weinig commerciële activiteit. De aanbeveling voor een lekker grote schnitzel in het restaurant Jägerhof moeten wij uitproberen. De inrichting is binnen blijven hangen in de jaren 60 – 70 van de vorige eeuw. Het restaurant wordt gerund door een ouder echtpaar. De schnitzels met een grote portie friet smaken heerlijk en daar gaat het toch om.

In elk huis is er altijd wel iets wat voor verbetering vatbaar is. De waterkranen en de 2 douches hebben nauwelijks waterdruk. Bij de wastafel komt er uit de kraan een klein piezeltje water uit, nauwelijks genoeg om je handen nat te maken. Als we hierover met Britta contact hebben, geeft ze aan dat zij dat niet opgelost krijgen in dit oude huis. Vreemd want in de keuken komt er wel genoeg water uit de kraan. Onder in de grote kelder zie ik het verschil in waterleidingen. Ik zou wel de oplossing weten, maar goed. Zo heeft elk huis zijn kruisje.

Na 10 mooie Duitse dagen zijn we weer blij terug te zijn in Breskens.

Al jaren zeggen we als we van Italië naar Duitsland door Zwitserland rijden, hier willen we ook nog eens naar toe. Gelukkig hadden we dit jaar voldoende “guestpoints” gespaard. Als we met de boot Porto Torres -Genua aankomen in de haven van Genua wijst deze keer de navigatie een heel andere richting aan. Via Alessandria en  de San Bernardino tunnel rijden wij met het zicht op de zuid-oost kant van de Mont Blanc Zwitserland binnen. Na een kronkelige bergweg komen we uit in de Val de Bagnes. In een klein bergdorp op ruim 1500 meter hoogte met de naam Fionnay ontmoeten we Virginie & Yvan in hun chalet Le Braconnier (de stroper). Virginie laat met trots een handbewerkt houten tableau zien waarop haar vader is afgebeeld.

Na de nodige instructies over de pelletkachel, de houten vloer en de sortering van het huisafval is het tijd om alle spullen voor de 5e keer van de auto te verhuizen, deze keer naar het chalet. Dat is nogal een dingetje, want zoals gebruikelijk in deze regio is de woonruimte op de eerste verdieping. Via enkele rotsblokken, een steile trap, en een wat wiebelig balkon kunnen de spullen naar binnen. Maar wel eerst de schoenen uit!!.

Fionnay is een klein dorpje van 300 inwoners nabij een witte elektriciteitscentrale. De donker bruine karakteristieke houten huizen staan allemaal redelijk dicht op elkaar en zijn nu buiten het skiseizoen slechts met een enkele toerist bezet. Eva kan haar lol op, in de directe nabijheid zijn enkele mooie groene grasvelden. Ze moet wel aan de lange lijn blijven in verband met het aanwezige wild.

Op de achter het huis gelegen bergwand zouden ook herten, marmotten en ander wild lopen. Wij hebben slechts enkele vaarzen gezien en gehoord. Ze hebben van die lekker rammelende bellen om.

We arriveren op zaterdagmiddag (voor het Pinksterweekend) en ja dan is het scharrelen met de boodschappen. Gelukkig is er onderweg in een dorpje nog een bakker open. Op de weg naar Fionnay is er ook nog een boer, waar we verse kaas en eieren kunnen kopen.

In de nabijgelegen grotere plaats Verbier zijn een tiental skiliften, maar ja om daar mee het landschap te bekijken en dan € 50 voor een retourtje te moeten betalen, oef dat is wel een beetje te gek. Op de weg naar Verbier wijst de navigatie ons de richting. Via een mooie weg, die overgaat in een smalle weg, vervolgens in een gravel weg, dan een weg met borden opgebroken weg. Wat doen we gaan we door of niet? Gelukkig komt er een gezin met enkele jonge kinderen op de fiets langs. Ok, we rijden dan toch maar door. Het uitzicht is adembenemend en bij elke bocht van de weg weer anders. 

Op Pinksterzondag is bijna alles gesloten, gelukkig is er nog een kleine chocolade konditorei met een klein terras die wel open is. We verwennen onszelf met een bananencake gebakje en espresso / cappuccino.

Heel vreemd is dat de temperatuur overdag tussen de 3-7 graden is, maar het eigenlijk niet echt koud aanvoelt. Er zijn diverse mensen die in hemdsmouwen en korte broek rondlopen. Vanuit ons keukenraam zien we mensen met volledige bepakking en ski’s de berghellingen oplopen. Bij navraag blijkt er na een forse wandeling van ruim twee uur bergop, een mooi skigebied te zijn. Ook aan de bomen en de bloemen is te zien, dat de lente hier nog moet beginnen. Fionnay ligt aan het einde van een lange bergweg in het dal. Steeds als we ergens naar toe moeten passeren we 2 donkere tunnels.

In tegenstelling met andere tunnels in de bergen zijn deze tunnels niet in de bergwand geboord maar uitgehakt. Zag er wel heel griezelig uit.

Opvallend is de “reinheid” van de publieke ruimten, de wegen en de bermen, parkeerplaatsen en openbare toiletten. Nergens vuil of graffiti. Zelfs op zondagochtend wordt het openbare toilet in het dorp nog schoongemaakt. Vooraf waren we al geïnformeerd dat het leven in Zwitserland redelijk duur is, maar dat viel toch behoorlijk tegen. Een bakje lasagna voor € 24 in het lokale restaurantje is toch redelijk aan de prijs.

We hebben genoten van de rust, de stille, de prachtige vergezichten, de besneeuwde bergtoppen, de klaterende beekjes, maar volgende keer toch maar weer naar een land met meer betaalbare prijzen.

*******************************

schuif of druk op de pijlen voor meer foto’s